แท็ก: #มณฑลฝูเจี้ยน

เนื่องจากจำนวนคนที่นิยมปีนเขาเพื่อออกกำลังกายเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว เหตุการณ์ที่ประชาชนได้รับอันตรายหรือหลงทางก็เพิ่มมากขึ้นอย่างรวดเร็วเช่นกัน วันหนึ่งในปี ค.ศ. 2000 นายจู เสาหมิง นายกสมาคมปีนเขามณฑลฝูเจี้ยนได้รับโทรศัพท์ขอความช่วยเหลือ ซึ่งบอกว่าได้พบประชาชนกำลังตกอยู่ในอันตรายเนื่องจากหลงทางระหว่างการปีนเขาที่บริเวณเขตทิวทัศน์ “สือปาฉงซี” ในอำเภอหมิ่นโหว เมืองฝูโจว ต้องการให้ส่งนักปีนเขาไปให้ความช่วยเหลือเป็นการด่วน นายสี จิ้นผิง ซึ่งกำลังปีนเขาด้วยกันได้ยินเรื่องนี้ รีบสั่งการทันทีว่าความปลอดภัยของชีวิตประชาชนอยู่เหนือสิ่งอื่นใด จำเป็นต้องเร่งจัดตั้งทีมกู้ภัยภาคเอกชนที่เป็นมืออาชีพในการกู้ภัยบนภูเขาโดยด่วน หลังเตรียมการอย่างเข้มข้นนานสองเดือน ทีมกู้ภัยบนภูเขาของสมาคมปีนเขามณฑลฝูเจี้ยนได้ตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2001 ซึ่งกลายเป็นส่วนเสริมที่สำคัญของกองกำลังกู้ภัยฉุกเฉินของรัฐบาล ถึงปี 2019...

จู เสาหมิง นายกสมาคมปีนเขามณฑลฝูเจี้ยน และรองประธานกลุ่มบริษัทตงไป่ฝูเจี้ยนในขณะนั้นรู้จักมักคุ้นกับนายสี จิ้นผิงจากการปีนเขากู่ซาน วันหนึ่งในช่วงสุดสัปดาห์ปี ค.ศ. 1997 เพื่อนของเขาเชิญนายสี จิ้นผิงซึ่งขณะนั้นเป็นรองเลขาธิการคณะกรรมการพรรคคอมมิวนิสต์จีนประจำมณฑลฝูเจี้ยนให้ไปปีนเขากู่ซานด้วยกัน จู เสาหมิงได้พบนายสี จิ้นผิงเป็นครั้งแรกที่กู่ซาน หลังจากนั้นพวกเขามักจะปีนเขาด้วยกันในช่วงสุดสัปดาห์บ่อยๆ นายสี จิ้นผิงปีนเขาค่อนข้างเร็ว บางครั้งปีนจากเชิงเขาไปตามถนนโบราณไปยังจุดพักชมวิว “สือปาจิ่ง”โดยไม่พัก ซึ่งใช้เวลาประมาณ 40 นาที เดินขึ้นบันไดจาก “ศาลาที่ 1 แห่งภูเขาหมิ่นซาน” ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของถนนโบราณ...

คุณลุงหลิน ฉางซิง ซึ่งอยู่อาศัยในเมืองฝูโจว มีนิสัยชอบปีนเขากู่ซานในเขตชานเมืองทุกบ่ายวันเสาร์ เพื่อยืดเส้นยืดสายและออกกำลังเรียกเหงื่อ เมื่อช่วงบ่ายของวันที่ 12 มกราคม ค.ศ. 2002 คุณลุงประหลาดใจอย่างยิ่งที่พบว่านายสี จิ้นผิง ซึ่งขณะนั้นเป็นผู้ว่าการมณฑลฝูเจี้ยนอยู่ท่ามกลางกลุ่มนักปีนเขาด้วย หลังสอบถามจึงทราบว่าคณะของผู้ว่าการมณฑลมาครั้งนี้เพื่อตรวจดูการติดตั้งไฟส่องสว่างริมถนนสายโบราณนี้โดยเฉพาะ     กู่ซานตั้งอยู่ทางตะวันออกของเมืองฝูโจว มีความสูงเหนือระดับน้ำทะเล 870.30 เมตร ตั้งชื่อนี้เพราะว่ากันว่าบนภูเขามีหินขนาดใหญ่คล้ายกลองซึ่งจะมีเสียงเมื่อมีลมและฝนหนัก ที่นี่มีวัดหย่งฉวนวัดโบราณเป็นศูนย์กลาง มีจุดชมวิวที่สวยงามทั้งทางตะวันออก เหนือ ตะวันตกและใต้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งบนภูเขามีภาพแกะสลักหินบนหน้าผาที่สืบทอดมาจากอดีตเป็นจำนวนมาก...

เพียงสามวันก่อนที่คณะผู้เชี่ยวชาญจะเสร็จสิ้นการพิจารณารับรองและมีการออกรายงานการรับรองอย่างเป็นทางการ  เมื่อวันที่ 9 ตุลาคม ค.ศ.1999 พายุไต้ฝุ่นหมายเลข 14 ได้พัดกระหน่ำผู่เถียนทั้งเมือง เพียงชั่วข้ามคืนได้เกิดน้ำท่วมเป็นวงกว้างสองฝั่งลำธารมู่หลาน ผู่เถียนทั้งเมืองมีบ้านเรือนเกือบ 60,000 หลัง พังทลาย และมีพื้นที่เพาะปลูก 45,000 โหม่ว (18,750 ไร่ ) ถูกน้ำท่วม หมู่บ้านผูป่าน ตำบลซินตู้ ซึ่งตั้งอยู่ในพื้นที่ราบต่ำ กลายเป็นพื้นที่ที่ประสบภัยหนักที่สุด ระดับน้ำท่วมสูงเป็นประวัติการณ์โดยสูงกว่าสถิติที่ทำไว้ก่อนหน้ากว่า 1...

“มัดตราสังอุทกภัยที่ประดุจปีศาจร้าย” เพื่อคืนความสงบสุขชั่วนิรันดร์ให้กับบรรดาชาวบ้านถือเป็นบททดสอบที่เกี่ยวข้องกับชีวิตความเป็นอยู่ของประชาชนซึ่งมีความสลับซับซ้อนมากยิ่งขึ้น ไม่ควรทำ “สงครามเชิงรับ” และ “สงครามตามแบบแผน” เหมือนอดีตอีกต่อไป แต่ต้องใช้มุมมองระยะยาว การสร้าง “กำแพงแห่งชีวิต” ที่แข็งแกร่งทนทานไม่อาจทำลายได้ริมแม่น้ำและทะเลอันกว้างใหญ่นั้นถือเป็นภารกิจ “การสร้างคุณูปการในปัจจุบันและเป็นประโยชน์ต่ออนาคตอันยาวไกล” ทั้งยังเป็นความปรารถนาของชาวฝูเจี้ยนอีกด้วย มณฑลฝูเจี้ยนมีประวัติศาสตร์อันยาวนานในด้านการสร้างสิ่งก่อสร้างเพื่อป้องกันน้ำท่วม เขื่อนป้องกันการกัดเซาะชายฝั่งทะเลหรือกำแพงกันคลื่นเริ่มถูกสร้างขึ้นอย่างกว้างขวางตั้งแต่สมัยราชวงศ์ถัง ช่วงเวลาที่หวัง เซินจือบริหารฝูเจี้ยนในยุคอู่ไต้สือกั๋ว (ห้าราชวงศ์สิบแคว้น  ค.ศ. 907-979) เขาได้สร้างเมืองและกำแพงกันคลื่น และทำโครงการชลประทานอย่างกว้างขวาง อย่างไรก็ตาม เนื่องจากสมัยนั้นฝูเจี้ยนถูกมองว่าเป็น...

บ่ายวันที่ 7 กรกฎาคม ค.ศ.1992 นายสี จิ้นผิงเดินทางมาที่เกาะจงโจว เมืองฝูโจวเป็นครั้งที่สาม หลังปฏิบัติการช่วยเหลือผู้ประสบอุทกภัยนานกว่า 10 ชั่วโมง ได้อพยพประชาชนส่วนใหญ่ออกจากเกาะจงโจวอย่างปลอดภัยแล้ว แต่ยังเหลืออีกกว่า 100 คนที่ติดอยู่ชั้นบนของบ้าน พวกเขาโบกผืนผ้าสีแดงเพื่อขอความช่วยเหลือ กระแสน้ำเชี่ยวกรากและเสียงดังขึ้นเรื่อยๆ เรือกู้ภัยถูกคลื่นขนาดใหญ่ซัดกลับซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนไม่สามารถเข้าใกล้ผู้ที่ติดอยู่บนเกาะได้ ตอนนั้นเป็นช่วงเวลาที่กระแสน้ำบริเวณตอนล่างของแม่น้ำหมิ่นเจียงเชี่ยวกรากมากที่สุด บันทึกทางอุทกวิทยาระบุว่า เมื่อเวลา 14.00 น. ของวันนั้น สถานีอุทกวิทยาจู๋ฉีในอำเภอหมิ่นโหวซึ่งตั้งอยู่ที่ตอนบนของเกาะจงโจวมีระดับน้ำท่วมสูงสุดนับตั้งแต่ศตวรรษที่ 20 ที่ระดับ...

ปลายเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1992 พายุไต้ฝุ่นหมายเลข 3 เคลื่อนตัวไปทางทิศเหนือจากบริเวณน่านน้ำทะเลที่อยู่ทางทิศตะวันออกของไต้หวัน ในขณะที่พายุไต้ฝุ่นหมายเลข 4 ขึ้นฝั่งบนเกาะไหหลำและเคลื่อนตัวไปทางตะวันตก ตามมาด้วยคลื่นความกดอากาศสูงกึ่งเขตร้อนที่เคลื่อนตัวไปทางตะวันตกและทางเหนือ ขณะเดียวกันลมเย็นจากทางเหนือก็เคลื่อนตัวไปทางทิศใต้ กระแสลมอุ่นและลมเย็นปะทะกันอย่างแรงในพื้นที่ลุ่มแม่น้ำแยงซี-หวยเหอ จากนั้นแนวปะทะได้เคลื่อนตัวไปทางทิศใต้สู่น่านฟ้าเหนือลุ่มแม่น้ำหมิ่นเจียงโดยตรงอย่างรวดเร็ว ฝนหนักกำลังก่อตัวขึ้น ตั้งแต่วันที่ 3 กรกฎาคม มีฝนตกหนักถึงหนักมากอย่างต่อเนื่องในลุ่มแม่น้ำหมิ่นเจียงจากเหนือจรดใต้ ระดับน้ำในลำน้ำสายหลักเพิ่มสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว ส่งผลให้เกิดน้ำท่วมครั้งใหญ่ที่สุดนับตั้งแต่มีข้อมูลที่วัดได้ในปี ค.ศ. 1934 หน่วยงานอุทกวิทยาได้วิเคราะห์และระบุในภายหลังว่ากระแสน้ำสูงสุดที่ไหลผ่านลำน้ำสายหลักในช่วงเกิดน้ำท่วมใหญ่ครั้งนี้ถือว่ามากที่สุดในรอบ 50 ปี ฝนตกหนักติดต่อกันหลายวัน นำมาซึ่งน้ำท่วมทั้งภายนอกและภายใน...

วันที่ 17 สิงหาคม ค.ศ. 2000 ในการประชุมครั้งแรกของคณะผู้บริหารการศึกษาด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีมณฑลฝูเจี้ยน มีการกำหนดให้ตำบลซ่างเจีย อำเภอหมิ่นโหวเป็นที่ตั้งของเมืองมหาวิทยาลัย นายสี จิ้นผิงกำชับว่าการวางแผนสร้างเมืองมหาวิทยาลัยไม่เพียงแต่ต้องคำนึงถึงความต้องการด้านการพัฒนาวิทยาเขตใหม่ของมหาวิทยาลัยเท่านั้น หากยังต้องคำนึงถึงความต้องการด้านการพัฒนาของอุตสาหกรรมที่เกี่ยวข้องและความต้องการด้านการพัฒนาชุมชนซึ่งเกิดขึ้นจากการสร้างเมืองมหาวิทยาลัยด้วย การก่อสร้างสิ่งอำนวยความสะดวกด้านต่างๆ เช่น การเรียนการสอน การวิจัยทางวิทยาศาสตร์ การบริการโลจิสติกส์ เป็นต้น จะต้องมีการวางแผนแบบบูรณาการ เพื่อให้เกิดการแบ่งปันทรัพยากร เนื่องจากการเตรียมการเบื้องต้นดำเนินอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ในช่วงต้นปี 2001 การสร้างเมืองมหาวิทยาลัยฝูโจวจึงถูกรวมอยู่ในรายชื่อโครงการที่คณะกรรมการพรรคคอมมิวนิสต์จีนและมณฑลฝูเจี้ยนเพื่อประชาชน ทั้งยังรวมไว้ใน “แผนห้าปีฉบับที่สิบ”ของมณฑลด้วย...

หลังเทศกาลตรุษจีน การปรับปรุงแก้ไขด้านต่างๆเพื่อรองรับการตรวจสอบและการรับรองผล "การปรับปรุงแก้ไข" ก็เร่งดำเนินการเร็วยิ่งขึ้น ปี ค.ศ. 1991 ได้มีการออก"แผนพัฒนามหาวิทยาลัยอาชีวศึกษาหมิ่นเจียง ค.ศ. 1992-1995" และ "ข้อเสนอแนะหลายประการเกี่ยวกับการปฏิรูปและพัฒนามหาวิทยาลัยอาชีวศึกษาหมิ่นเจียง" ตามแผนที่วางไว้พื้นที่วิทยาเขตจะขยายให้ถึง 100 โหม่วหรือ 40ไร่ (1 ไร่เท่ากับ 2.4 โหม่ว) ในปี ค.ศ. 1995 และ...